Lieve mama een zeer persoonlijk verhaal over rouwen - Mevrouw Sanne
362
post-template-default,single,single-post,postid-362,single-format-standard,bridge-core-1.0.5,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,hide_top_bar_on_mobile_header,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-18.1,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
Mama

Mama

We bellen niet meer elke dag en ik kom niet meer twee keer per week naar Vianen. Er ontstaat een nieuw soort relatie, we zijn zoekende. We hebben allebei een eigen proces te doorleven. Jij mist je vrouw, ik mijn mama. Lieve papa, je doet het zo goed en ik ben trots op je, dat je zo in het leven staat en hoe je met dit intense verdriet weet om te gaan.

Mijn lieve mama is overleden en dat is heel heftig. Wat mis ik haar. Vooral het kletsen om niets, alles vertelde ik aan mijn moeder en die uitlaatklep heb ik niet meer. Het verdriet is groot, vooral als ik denk aan het feit dat Sam zijn oma nooit zal leren kennen en dat mijn lieve mama Sam niet zal zien opgroeien.

Gemis

Voor het eerst ervaren hoe het is om iemand te missen, zo intens missen, weten dat die persoon nooit meer terug zal komen. Pfff, dat doet pijn. En, ja dat zal minder worden die pijn, maar die is er nu wel. Die pijn, die voel ik. Ik heb soms hart pijn, soms een leeg gevoel, soms een angst in mijn buik en soms een benauwd gevoel, alsof ik geen lucht meer krijg.

De pijn die heb ik gelukkig niet continu, ik voel mij over het algemeen redelijk goed, maar de momenten dat je overvallen wordt door verdriet, die zijn het heftigst. Ik ga van intens verdriet naar vreugde, van weken geen gevoel, niks geen verdriet en geen fijne herinneringen, naar ineens uit het niets in een winkel heel hard moeten huilen.

Moe

Het put mij uit, ik ben moe, rouwmoe. Volgens mij een ander soort moe, want deze moeheid laat zich moeilijk omschrijven. Het is niet zo dat ik moe ben zoals je moe kan zijn als je te weinig slaap hebt gehad of moe als je een intensieve dag hebt gehad, met veel beweging. Nee, het is een ander soort moe, een moeheid die slaat op het verdriet, moe van verdriet, denk ik.

Rouwproces

Het rouwproces is een raar proces, iets wat ik nog niet eerder heb meegemaakt. Maar, wat is het een zwaar proces. Vooral het niet weten wat dit met je doet maakt mij onzeker. Zoals ik al schreef, voel ik mij meestal goed, maar dan is er ook gelijk de twijfel, het rouwproces is zo onvoorspelbaar. Onvoorspelbaar omdat het niet te plannen is en onvoorspelbaar omdat ik het niet ken, dan vraag ik mij soms af of het allemaal wel klopt wat ik voel en beleef. Het onvoorspelbare is voor mij lastig te accepteren. Ik plan namelijk graag alles, maar ja ik kan moeilijk zeggen: morgen om 15.00 uur heb ik tijd om even een potje te janken. Het overvallen worden door het rouwen is lastig, net als de rouwfases. Ook deze zijn uiteraard niet te plannen. Ik kan niet zeggen: ow, nu is de fase van intens verdriet over. Door naar de volgende fase: mooie herinneringen. Die fases bestaan niet. Rouwen doe je op je eigen manier en daar kun je geen planning of fases aan koppelen.

Rouwen, je doet het vooral alleen. Hoe lief mensen om je heen ook zijn, het is zo verdomd alleen. Ik kan nu schrijven wat rouwen met mij doet, maar een ander kan het nooit voelen. Net zo goed dat ik het verdriet of pijn van een ander nooit kan voelen.

Tijd

Alles heeft zijn tijd nodig, zeker rouwen heeft tijd nodig. En als ik heel eerlijk ben, hoe moeilijk en zwaar ik het soms ook vind. Ik doe het best goed. Ik leef mijn leven, dat had mijn moeder ook gewild, nu nog met een zwart randje. Maar die wordt minder, dat voel ik. En het gemis zal er altijd zijn, maar ik vind mijn weg wel. Ik heb namelijk van de beste geleerd.

 

6 Reactie's
  • Esther Van Rijnsoever - Ockeloen
    Geplaatst op 19:37h, 10 augustus Beantwoorden

    Lieve Sanne, wat ontzettend mooi en uit het hart geschreven! Ook je mama zou trots op je zijn, denk ik. Volg je eigen proces hierin. En tja, dan kun je de procesexpert zijn, maar op dit proces Kun je geen Kaizen loslaten… take care! Xes

    • Mevrouw Sanne
      Geplaatst op 10:34h, 11 augustus Beantwoorden

      Dank je wel Esther, idd hier is geen vaste structuur voor te volgen, soms zou dat wel handig zijn šŸ˜‰

  • Maartje
    Geplaatst op 06:08h, 11 augustus Beantwoorden

    WoW Sanne ben er stil van… prachtig geschreven, zo herkenbaar! Bedankt… Dikke kus!

  • Nieke
    Geplaatst op 19:33h, 13 augustus Beantwoorden

    En laat dat zwarte randje straks veranderen in een gouden randje… als een fijne herinnering om altijd bij je te dragen. Nog veel dieper in je dan waar die rouw nu zit.

    Moeders horen toch 90 te worden? En vaders trouwens ook…

    • Mevrouw Sanne
      Geplaatst op 11:16h, 18 augustus Beantwoorden

      ja, mama’s en papa’s horen er eigenlijk altijd te zijn ook al weet je dat dit niet zo is.

Geef een reactie